دیروز بود. همان دیروز لعنتی که همه چیزش مزه ی بی حالی داشت. داشتیم دیوانگی تجربه می کردیم.اصلا وقتی همه ی این هذیان ها تن خواهرها را پر کرده بود، بچه کجا بود؟ بغل ام را آماده کرده بودم برای به آغوش کشیدن موهای ابریشمیش...

بعدتر غروب جمعه ی بی رنگ از راه پنجره آمد توی خانه. نیمه بورژواهای افراطی، هنوز داشتند گلف ِ مصنوعی بازی می کردند که ما، به قول دست های تو در یک تنگنای مطلق قرار گرفتیم و خمیازه ها بوی گلو دردشان را در اتاق پخش کردند.

آن وقت من موهای سرم را زیر انگشتان دست تو حس می کردم که کور شده بودی و سرم را با چشم های کورت می خواندی و از نو دوره می کردی:

                                                       م م م .. س .. ح ح ح .. م م م .. س .. ح ح ح ..

و این ها کابوس که نیستند که بگذریم از سرشان، این ها قسمتی اند از آن تنگنای مطلق که من بین نفس نفس زدن ها کشفشان می کردم و تو در ماشین، هنگام برگشت تکرارشان می کردی.

بعد هم یادم آمد که یک روزهایی تمام جهانِ ما را مجموعه ای از این جمعه ها پر کرده بود و حالا به پاس نمی دانم چه چیزی وقتی که خمیازه می کشیم، ریسمانِ یک جور دوری، از گلوی یکی مان -که خمیازه می کشد- روی گردنِ آن یکی مان -که خمیازه نمی کشد- خطِ بنفش حلق آویزی می اندازد و این ها چون کابوس نیستند، آدم را نمی ترسانند.

در این چهار شنبه ی زخمی گیر کرده ام. تو در حجم سرم آمد و رفت می کنی. یادت هست روزهایی را که پازل بودیم؟ این تکه های پازل که حالا از هم دور افتاده اند روزی برای خودشان آدم های سر حالی بوده اند که هراسشان از هیچ چیز نبوده است. این تکه های پازل روزی برای خودشان آدم هایی بوده اند که دستان هم را می گرفتند و لبخند های بزرگ می زدند. هنوز هم در این روزهای بی تو مرثیه ام :

مگر پدر تو یعقوب نبود؟ بوی پیراهنت. مگر تو از نسل راحیل و یعقوب نیستی؟ بوی پیراهنت. پس چرا من، تن خویش احزان کرده ام و به انتظار یوسفم در این تاریکی و نا بینایی نشسته ام؟ بوی پیراهنت یوسف. مگر یعقوب نام پدر تو نبود؟ پس چرا من عطر نفس هایت را از این راه دور می شنوم؟ آن روزها که از درِ خانه ات تو می آمدی و در دلم می گذشت که : "وَقَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ وَ قُلْنَ حَاشَ لِلّهِ مَا هَذَا بَشَرًا"، نمی دانستم تو یوسف این روزها می شوی. بوی پیراهنت یوسف جان. تو را چه می شد آن روزگار که "فَاسْأَلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ اللاَّتِي قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ" بر دلت نمی آمد؟! تاب این یعقوبی در من نیست یوسف جان، که بوی پیراهنت، زیر دماغم، ثانیه های عمرم را رج می زند ...

بیژن. بیژن عزیزم. روزی که تو نجدی شدی، من روی پوست لک دار شهرم نشسته بودم، دیدم، با چشم های خودم دیدم که دخت افراسیابم. تمام آن روزها را خراشیده، با یوزپلنگان ذهن تو، روی جلد شهری که تهران بود راه رفته ام. منیژه ام و گرسیوزان امروز دستت را در کام خویش گرفته اند و دوریت پاداش تمام روزهای صبوری است. نیستی و تنها در واژه های شاهنامه ی روی میز اتاق، خودت را نشانم می دهی که در چاه افتاده ای و من منیژه ام ... که هر گز رهایت نمی کند...

پیوست:
گمان می کنم این متن برداشتی است از همه ی نوشته هایی که همیشه دوست داشتم

رفتی. خودم را به خواب نزده ام. باور کن. از هوش رفته ام. از همان روز اول که آمدی و در سلول های مغزم نشستی، از هوش رفته بودم. نه. شاید قبل تر. از شب آب طالبی خوردن تو در رویای مزرع. از شب اولین تولد شاید. من، من ِ ماتم گرفته با تمام عطری که تمام شدگی در فضا پرکرده بود، همان جا داشتم دوباره از نو شروع می شدم. شروع شدم. یادت که هست؟!

دیشب، دیشب و امروز. چه صبحش چه حالا که ظهر باشد. کابوس ها همه از دم زرد شده اند. دیشب هم زرد بودند و تو با چشم هایت، با چشم های شاسی بلندت، من را در تاریکی شب تا روشنای صبح بی رمق نگاه می کردی و هیچ قرمزی هم در طعم هیچ تصویری نبود: دارم تمام می شوم دوباره. می شنوی؟ با این زندگی راحت نیستم. حواست به من هست؟!

نرو ... نرو ...  نرو  هایی که در خواب گفته بودم و باز رفته بودی. با همان پاهای شاسی بلندت هم رفته بودی و قلب بلیزری قهوه ای رنگی که از خودت نشانم داده بودی، هنوز داشت روی شیارهای باز شده ی این خاطرات تاپ تاپ می کرد. چه قدر مرثیه ام امروز. انگار حوصله ی سیاه رنگی تمام دور و برم را گرفته.

صبح شده. صدای بسته شدن زیپ شلوار، جلق جلق کمربند و جمع و جور کردن وسیله هایت. نه. این ها همه بازی اند. مثل همان فرار بازی که توی این شب ها لب ها یاد گرفته بودند. برمی گردم ارغوان های کنار خیابانی را یادت می آید؟ روی شکم می خوابم : چرا هر وقت باید بمیریم، نمی میریم؟

امروز. امروز عصر خاکستری می روم پیاده روی. بعد برای پسرهایی که سر چهار راه ها کبریت های بزرگ می فروشند، دست تکان می دهم. از نردبانی در یک گوشه ی خیابان بالا می روم و از قدّ صد و هشتاد و اندی تو تهران را نگاه می کنم، یک دنیا آبمیوه می خرم : پرتقال، آلبالو، سیب، انار، انگور، پالپ دار و بی پالپ. می روم تا امیر اتابک، تا خانه ی پدرم، تا اتاق آبی رنگ، تا روی تخت خواب خودم، دراز می کشم و درست زمانی که باید بمیرم، نمی میرم.

آن روز هیچ نفهمیدم که آلودگی هوای شهر بود که اشکمان را از چشم ها پایین می کشید یا ساختار اعجاب انگیز لنگ در هوایی میان یک واقعیت تلخ تاریخی که ما بازی اش می کردیم و قرار بود بعدها با دستان یک پیروز جنگی، به نام شهر من – تهران- در تاریخ ثبت شود. همه ی حواسم را جمع او کردم، حتما خبر مهمی با خودش آورده بود. مرد انزلی چی، با آن گونه های استخوانی بی دوربین به بهانه ی تعمییر دوربین. چرا این شکلی آمده بود؟ این ضربه ی دوم بود. ما شکل میوه های یک درخت بودیم که یکی یکی چیده می شدند و کسی اعتراضی نداشت. یا شاید اعتراض داشت ولی زورش نمی رسید.

-  ... خواهر و برادرهای ابتدایی خیلی ساده تر از این حرفا بودن. به کلمه ها فکر کردی؟ دختر از دوغدر میاد. یعنی کسی که شیر چارپا رو می دوشیده و پسر از پوستدر. یعنی اونی که پوست همون چارپا رو می کنده. بعد تو بیا حساب کن این وسط خواهر و بردارها کی بودن؟! همینا. نه مثه تو. نه مثه من. بیخود چک و چونه ی چی می زنی با من مهسا؟ می فهمی؟

می فهمم و نمی فهمم. این اتفاق زبان شناسانه برایم خیلی جذاب و کذایی جلوه می کند. رجحانی هم در مسند اجتماعی حرف هایش نمی بینم، پس سرم را می اندازم پایین و برای برادری از عصر نو – که اصلن هم ابتدایی نیست- ایمیل می زنم:

سلام. خوبی؟ خوبم. خوبه؟ همه خوبند عزیزم. خدافظ.

انقلاب مصر را در تلویزیون تماشا می کنم. تو، تو که عزیزترین موجود جهانی، این روزها گرفتاری و نیستی تا با هم انقلاب های تلویزیونی تجربه کنیم. نه بی طرف ام نه طرف دار. گمان می کنم کمی به هم ریخته ام. به یکی از بچه ها می گویم: "حال زمانی را دارم که فوتبال ایران و آلمان بود و بابای بدبختم نمی تونست تصمیم بگیره کی رو تشویق کنه." پای تلویزیون نشسته ام تا مبارک بیاید و حرف بزند. فکر می کنم: می ره؟ شاید هم نره. نمی ره؟ حتمن میره.

-  زن و شوهر های ابتدایی هم. مرد از مرگ میاد یعنی جنس فانی. اما جالبه زن از زایش میاد و زاینده است و ادامه دار. می فهمی؟ مرگ هم از مرد میاد. گوشِت به منه؟ حواست هست چی می گم؟

گوش من به تو هست اما بغضی هم کرده ام که بهتر است تو خیلی از آن بویی نبری. تو هم بوی رفتن می دهی. همین امروز فرداست که بروی. چرا من نفهمیدم برای چه چیزی می روی؟ نگفتی؟ نه. نمی گفتی. عادت نداشتی جدی باشی. جدی بودن کار تو نبود. اما این روزها خیلی جدی نیستی. این کلمه ی مرگ هم که گفتی به نظرم ترسناک می آید. با همه ی این ها قبل از این که بنویسم، باید به تنها مرد دنیا اس ام اس بزنم:

سلام. خوبی؟ خوبم. خوبند؟ همه خوبند عزیزم. شب به خیر.

از دوستان ما کسی لای این شهر باقی نمانده. آن ها که دویده اند تا اب های آزاد، آن ها که به بند افتاده اند و آن ها که مثل من به بند هستند. خیال کن اگر یک روز بروی فرودگاه و مقصد پروازها را ببینی، در تمام آن مقاصد کسی را داری. کسی که سالی دو هفته می آید تا روی ماه تهران را ببوسد. پرسیدم : "دوست چی؟ دوست از کجا اومده؟"

-اوصولن که دوستی وجود نداره. حتا نمی دونم این کلمه از کجا اومده ........... البته می شه تحقیق کرد و فهمید.

این جا نشسته ام. دفترتلفن گوشی ام را ورق می زنم. اسم آن ها که در دو ماه گذشته هر شب در خانه می دیدم. فرهاد از توی باند اتاق بی رمق می گوید: نه هرگز از آن که خیال خوبی ها درمان بدی ها نیست؛ بلکه صد چندان بر زشتی آن ها می افزاید... تصمیم ام را گرفته ام. در تهران می مانم. کوچه هایش مرا صدا می زنند. می خواهند هنوز با همان کفش ها از روی آسفالتیشان رد شوم که پیری ساختمان هایشان را به رخ ام بکشند.

یک روز همین نزدیکی ها یکی از همین شهر نشین ها دست پختم را هنگام درست کردن پاستای اسفناج هوس می کند، زنگ می زند، می گوید دل تنگ است، می گویم تا اسفناج ها را پاک کنم، می رسی؟ گوشی را می گذارم. من شهری ام. من هنوز هوس می کنم هدفون را تا ته توی گوش هایم فرو کنم و رپ فارسی گوش کنم و از میدان هفت تیر تا سر حافظ پیاده بیایم که برویم یک چیزی برای خودمان بخریم و تو اصلن نتوانی جدی باشی و همه چیز را به مسخره بگیری.

از یک سالی که قرار بود تو نباشی، نزدیک به سال های زیادی در من می گذرد، و من در حالی که بوی کدئین گرفته ام، با خاطره ی تمام ولادیمیرها و چارلی های بدن تو، چند شب است که نمی خوابم. از فکر تو خنده ام می گیرد و باز گریه می کنم.بین ما می ماند که باید براهنی می بودم که شاید می توانستم بگویم چه بر من می گذرد.

از یک سالی که قرار بود تو نباشی، نزدیک به سال های زیادی در من می گذرد، و من در حالی که بوی کدئین گرفته ام، با خاطره ی تمام ولادیمیرها و چارلی های بدن تو، چند شب است که نمی خوابم. از فکر تو خنده ام می گیرد و باز گریه می کنم. بین ما می ماند که باید براهنی می بودم که شاید می توانستم بگویم چه بر من می گذرد.

از یک سالی که قرار بود تو نباشی، نزدیک به سال های زیادی در من می گذرد، و من در حالی که بوی کدئین گرفته ام، با خاطره ی تمام ولادیمیرها و چارلی های بدن تو، چند شب است که نمی خوابم. از فکر تو خنده ام می گیرد و باز گریه می کنم. بین ما می ماند که باید براهنی می بودم که شاید می توانستم بگویم چه بر من می گذرد.

از یک سالی که قرار بود تو نباشی، نزدیک به سال های زیادی در من می گذرد، و من در حالی که بوی کدئین گرفته ام، با خاطره ی تمام ولادیمیرها و چارلی های بدن تو، چند شب است که نمی خوابم. از فکر تو خنده ام می گیرد و باز گریه می کنم. بین ما می ماند که باید براهنی می بودم که شاید می توانستم بگویم چه بر من می گذرد.

از یک سالی که قرار بود تو نباشی، نزدیک به سال های زیادی در من می گذرد، و من در حالی که بوی کدئین گرفته ام، با خاطره ی تمام ولادیمیرها و چارلی های بدن تو، چند شب است که نمی خوابم. از فکر تو خنده ام می گیرد و باز گریه می کنم.بین ما می ماند که باید براهنی می بودم که شاید می توانستم بگویم چه بر من می گذرد.

از یک سالی که قرار بود تو نباشی، نزدیک به سال های زیادی در من می گذرد، و من در حالی که بوی کدئین گرفته ام، با خاطره ی تمام ولادیمیرها و چارلی های بدن تو، چند شب است که نمی خوابم. از فکر تو خنده ام می گیرد و باز گریه می کنم. بین ما می ماند که باید براهنی می بودم که شاید می توانستم بگویم چه بر من می گذرد.

از یک سالی که قرار بود تو نباشی، نزدیک به سال های زیادی در من می گذرد، و من در حالی که بوی کدئین گرفته ام، با خاطره ی تمام ولادیمیرها و چارلی های بدن تو، چند شب است که نمی خوابم. از فکر تو خنده ام می گیرد و باز گریه می کنم. بین ما می ماند که باید براهنی می بودم که شاید می توانستم بگویم چه بر من می گذرد.

...

قبل از آمدنش

گاهی، تنها گاهی فکر می کنی که اصلن خاصیت شهر این طوری است که می توانی بعضی وقت ها بی خیال هوای آلوده ای که دارد، قدمی بزنی در خیابان هایش؛ و تو شاید هیچ ندانی در آخرین لحظات روزی که می رود تا شب شود، چه لذتی دارد یخ کردن انگشتان دستانت از هوای نیمه زمستانی. هوس چای داغ می کنی و فکر می کنی خودت را به خانه برسانی. دیر نشده برای بیشتر قدم زدن؟ فردا می آید. می آید. می آید که تهران مزه کنیم. تا فرودگاه که بروم چیزی جز من عوض نمی شود. این جاست که می گویم تهران بهترین جای جهان است برای من. درست همین جاست که دلم می خواهد خودم را پهن کنم روی سردی آسفالت خیابان های تهران و دل بدهم به رویای آمدنش. چه خوب. این کابوس ها که روزهای زیادی روی کاغذ بودند، حالا دارند از سرم می روند بیرون. راست دلم را بگویم، دارم حس می کنم هنوز چیزهایی هست.

وقتی داشت می رفت

وقتی می رفت همه ی دنیا در نظرم سیاه شده بود و این فقط به خاطر رفتن او هم نبود. همه چیز و مهم تر از همه چیز، خودم را با خیال راحت گم کرده بودم. در ذهنم سفر بود و پیش رویم هیچ. هیچ ِ هیچ. سفرهای یکی دو روزه. بی هدف. برای فرار. داشت می رفت چون می خواست و من داشتم می باختم چون نمی خواستم. رفتنش با بیرون کردن یک دروغ بزرگ از زندگی من همراه شد. این اگر چه در ابتدای امر، بی نظیر به نظر می آید اما کمی درد و ضعف و خون ریزی داشت. او هم که نباید دم رفتن از چیزی سر در می آورد. من باید تنها تمامش می کردم. با این حال دست معصومه بیشتر از همیشه زیر سرم بود و نمی گذاشت فراموش کنم که باید عمیق تر نفس بکشم. وقتی می رفت همه چیز به نظرم بد رنگ و بی شکل می آمد. نه به خاطر رفتنش، شاید آن روزها زمان بی شکلی و بد رنگی بود.

حالا که دوباره هست

با این همه وقتی قرار شد بیاید، خنده هایم طبیعی تر شدند و باز این هم به خاطر آمدنش نبود. چون حالا دیگر هفت ماه شده بود و من هم خوب عادت کرده بودم. نمی دانم این ها را باید بنویسم یا نه؟ حتا نمی دانم نوشتنشان این حجم از احساسات را در من متعادل می کند یا نه؟ اما یک چیز مهم درست این جای داستان، پایش را روی حلقومم گذاشته است و فشار می دهد. می ترسم اگر ننویسمش خفه ام کند. راستش را بگویم آمدنش هم با یک اتفاق ویژه همراه شد. نگاه کن که دوباره به روزهای بنفش زندگی برگشته ام و آن قدر خوش و خرم از این لحظاتم که مدام زیر لب دوستت دارم می گویم و غرق می شوم در این احساس. دیشب و پریشب اش میان یک احساس بزرگ شنا کردم و امروز فهمیدم که توی تمام این روزها "من داشتم درون دریچه رها می شدم...* "

*این جا را از سپهری به یغما بردم.

این را خطاب به اسرا می نویسم اما کوتاه نوشته ای ست که دوست دارم علیرضا مهدی زاده و امیر مهدی اصغری را هم در آن شریک کنم. برای روزهای ماشین علیرضا در سفر کلاردشت، که دود عود گوش کردیم و به خاطر تمام شجریان هایی که با امیر زار زدیم. برادرها! جای همه ی ما در کنار همه ی ما خالی شده انگار.

اسراء به آرامی شروع به مردن کرده بودیم. به آرامی مردیم. به آرامی برگشته ایم به روزها. خسته هم هستیم لابد. به همان اندازه که دیشب بغض کردیم. به همان اندازه که پابلو نرودای دیشبمان با دهان شاملو گفت نباید بمیریم. شاید به همان اندازه که ونه گات التماسمان کرد نخ دندان بکشیم. ولی راستش را بخواهی باید می فهمیدیم که "عقل کجا پی برد شیوه ی سودای عشق؟ / باز نیابی به عقل سر معمای عشق" این ها را من نباید برایت بنویسم که بفهمی چه می کنند با آدم. این ها را باید گوش کنی، وقتی از کام شجریان با یک هدفون نیمه مدرن توی حلقوم گوشت ریخته می شود. وقتی سر کاری، آن هم سر کاری که هیچ دوستش نداری، این ها باید قطره قطره توی گوشت بریزند. می دانی یک باره چه می شود؟ از گوش خارجی به گوش میانی و آن لرزش که باید و آخر دست هم گوش داخلی و حلزون شنوایی. (راستی اسرا یادم رفت برایت بگویم، مغز آدم ها مثل گوش هایشان نیست این را دانشمندان ثابت کردند و یکی از این خبرگزاری ها هم خبر رسانی کرد.) گمانم لا به لای این داستان ها آرشه کشیدن بهاری به قلب آدم هم بی تاثیر نباشد. یا اسم کامبیزی روشن روان که توی بچگی مدام فکرم را مشغول می کرد که یک کامبیز چه شکلی می تواند باشد. آن روزها مادرم در ضبط صوت نقره ای دود عود گوش می کرد و گریه می کرد.بعد یک باره صدایش را می برد بالا و می خواند که " تا قوت عشق تو بدیدم/سرگشتگی ام بسی فزون گشت" اسراء راست دلم را بخواهی بشنوی این روزها مدام "دود عود"ی می شوم. مشکاتیانم می آید. خط های آبی و نارنجی روی جلد نوار که در یک سبز بی اندازه، هم را بغل کرده بودند. صورت شجریان که زیر کلمات گم نمی شد و با همان صلابتی که باید در چشم های آدم زل می زد. یک چشمش را هم ریز کرده بود انگار. چه می کنم با خودم؟ خوب واقعیت این است که هر روز حداقل سه بار گوش کردن یک آلبوم که به خیلی کودکی هایم ربط دارد، لذت بخش تر از خوردن سمی مهلک، جان آدم را می ستاند و با خود می برد آن جا که باید ببرد اما این آن مردن که تو دیشب می گفتی نیست. به آرامی دست از مردن کشیده ام. دارم به آرامی زندگی می کنم.

   مهرو جان

   مدام نگران بودی و پرسیدی چه خبر شده؟ چه باید برایت می نوشتم؟ حالا که این همه از من دوری این ها را باید چه طور برایت می گفتم؟ اصلن قصه آن قدر بلند بود که نمی شد تعریف کرد. تو هم که نگران بودی. این جا نشسته ام. پشت همان میزی که می آمدی و می دیدی ام. از همان جایی که صدای خنده های بلندت از کانال کولر دالبی می شد و می آمد و توی گوشم می پیچید.

   وقتی داشت آلستار نارنجی رنگ یک تازه وارد را به تمام روزهای نارنجی رنگمان ترجیح می داد، من داشتم برای گردن زمستانش شال نارنجی رنگ می بافتم و یک جوراب که بافتنش خیلی هم ساده نبود. یادت که هست؟ فهمیده بودم؛ از همان روزی که گفته بود حساس نشو. از همان روزی که رفتم تا ونک اما نبود. از همان روزهایی که بی هیچ، داد می زدم خوش حالی و فرقی نمی کرد برایش. از همان جمعه هایی که به جای 24 ساعت 48 ساعت می شد. داشتم خودم را بازی می دادم حتمن. تنم را سپرده بودم به صدای تیک تاک عقربه های ساعت، تا تکه تکه ام کنند و مدام فکر می کردم یعنی تمام شد؟ این وسط یک سطل رنگ نارنجی گرفته بودم و هی به خودم می مالیدمش که ثابت کنم همه چیز هنوز نارنجی است. بنفش را هم ترک کرده بودم.

   پس همه ی داستان ما همین قدر بود. آن روزها که جان می کندم تا از سوراخ کلید در تو بروم، پایم را تا مچ فرو کنم در حلق توله سگی که دوستش داشت، بارانی زمستانی اش را مرور کنم، بخندم، بازی کنم، دست به موهای نازکش بکشم، همه چیز تمام شده بود و او رفته بود در دهان اژدهای از این به بعد من نشسته بود و با هم به من می خندیدند. چرا نمی گفت؟ چرا تنها یک کلمه نمی گفت برو؟ فکر می کرد نمی روم؟ من که گورم را راحت گم می کنم. آن روزهای اول فکر می کردم این حق من نبود. بود. نخند مهرو. مسلمان دو آتیشه از من بیرون نزده. راست می نویسم برایت. وقتی تمام زندگی ات را تعطیل یک دوست داشتن نصفه و نیمه می کنی، جهان بیچاره ات می کند. حق من از دست دادن بود، اما نفهمیدم دارم به کدام گناه تقاص عذاب بعد از نامردی هایش را پس می دهم؟

   مهرو، مهروی عزیزم

   تو و محمد که رفتید این خانه به اندازه ی کافی کمبود داشت. چیز زیادی هم بعد از رفتن شما طول نکشید که تمام زحمت های این دو سال و نیم روی آب، مسیر رودخانه را پیدا کرد و رفت. من ماندم و خانه ای صد و چند متری، با شال نارنجی رنگی که در کمد پدر آویزان شد و جورابی که نصفه و نیمه برای بازیافت به سرزمین کهریزک روانه شد تا امحا شود. حس می کردم برکت چیزی بوده که شما با خود برده اید. پناه بردم به کار، به داستان های نیمه نوشته. خودم را پرت کردم توی شهرهای اطراف و شاید دورتر. نه سفر نه حرف زدن با تو نه نگرانی های مادری که بهترین بود، نه دلگرمی های روزبه، نه رفاقت های معصومه و نیره، نه حتا دای علی. هیچ کدام مهرو... هیچ کدام من را به زندگی برنگرداند که من نفس می کشیدم اما اکسیژن پایین نمی رفت.

   مهرو ... مهرو جان

   بار دو سال و نیم خاطره را جمع کردم. عکس ها را نوشته ها را و همه چیز را. خودش را که می آید می نشیند وسط اتاق چه کنم؟ خواب ها را که بیچاره ام می کنند؟ پرستارهای لباس سفید تختم را قل می دهند توی راهروی بیمارستان ها، من جیغ می کشم آاااااااااای. توی خواب ها تمام تنم زخم می شود، آااااااااای. از بس فرار می کنم، زمین می خورم، آاااااااای، بلند می شوم، می دوم، فرار می کنم، دوباره زمین می خورم و پرستارها دوباره می گیرندم و روی تخت می خوابانند. آااااااای ... اژدها هم توی تمام خواب هایم هست. این خواب ها تعبیر هم ندارند. هذیان هم نیستند. یک چیز عجیبند بین بیداری و خواب. تنها نقطه ی مثبت این روزها هم حضور پدری است که می آید در اتاق را باز می کند و از خواب بیدارم می کند تا کمتر جان بکنم. هیچ اشک نمی ریزم، هیچ گریه ام نمی آید که با چشمانی باز نشسته ام و به همه چیز این سال ها فکر می کنم.

   چند وقتی است به مردهای قد بلند فکر می کنم. به زن هایی با دماغ سربالا. یک شب هایی می روم تا نزدیکی اتاقش نگاه می کنم به لوسر نارنجی رنگ و می پرسم چرا؟ صدایم تا آن بالا ها نمی رود، اگر هم برود جواب نمی دهد. ( تمام حرف هایش را در یک نامردی جمع کرده بود و قبلن زده بود.) یک روزهایی هم هست که سوار تاکسی می شوم و می روم. سرعت گیر اول نه، سرعت گیر دوم نه، تابلوی دور برگردان، پل عابر قرمز رنگ و واااااای ساعت پنج و بیست دقیقه ی عصر می بینی اش که اژدها را توی ماشین گذاشته، دارد در را می بندد. حتا یک بار یادت نمی آید که توی این ساعت ها توانسته باشی از آن جا بیرونش بکشی. هیچ کلمه ای از این دو سال و نیم از تنم بیرون نرفته. بیشتر دوست دارم بیدار باشم. از خوابیدن وحشت می کنم. به هیچ چیز این روزها هم امیدی ندارم تا مگر تو و محمد بیایید. کمی با هم خیابان مزه مزه کنیم، شهر گاز بزنیم و تا صبح تابستان از پتوهایی که تو روی خودت می کشی حرف بزنیم و قهقهه بزنیم. یادت هست می گفتی در جنون هنر؟ هیچ هنری نیست. مجنون هم نمی شوم. آرامم. به قول یارو آرام تر از نبض یک مرده. هیچ نگران نباش دوباره بنفش می شوم یک روز. شاید جوانه هم زدم.

دفتر مشق برادرهایم همیشه زودتر تمام می شد، من ریز می نوشتم. مادرم همیشه می گفت چشمش نمی بیند تا نوشته هایم را بخواند. ترسو بودم. وقتی کلاس اول بودم، از لای در، معلم کلاس سوم را نگاه می کردم و می ترسیدم که یک روز معلم من باشد. کلاس سوم هم که معلم من شد، خیلی می ترسیدم.

پدرم وقتی جمع دو رقمی یاد گرفتم، تمرین تفریق سه رقمی می داد. ریاضی نمی فهمیدم. فارسی دوست نداشتم، در تمام دیکته ها دندانه های سین و شین را زیاد می گذاشتم، ورزش برایم ساعت تفریح نبود، ته حیاط مدرسه قایم می شدم، از بوی مرکب و قلم هایی که همیشه سر کلاس نقاشی می شکستند متنفر بودم، علوم هم که خیلی مسخره بود.

یک چیز را خیلی خوب یاد گرفته بودم. خوب غصه خوردن، ناراحت بودن یا شاید دنبال بهانه برای این ها گشتن. این ها را زندگی قبل از مدرسه با مادربزرگ یادم داده بود یا اصلن ساخته شده بودم برای این کار، نمی دانم. از تنهایی نمی ترسیدم. لای تنهایی ها با کسی حرف می زدم و به انگشت دستم نگاه می کردم.

چه خبر است؟ دارم مثل مار پوست می اندازم؟ یا این ها ترشح هرمن های جدیدی است که من نمی فهمم چه اسمی دارند؟ دارم تغییر می کنم؟ یا تغییر کرده ام دارم کم کم می فهمم؟ این آخرین مرثیه ی غمناکی ست که 8 ماه پیش نوشتم:

شلیل های آب دار روی میز / مچاله / لای دهان مگس ها / و ما به دورترین نقطه ی باغ خیره بودیم / که زمان از دستمان در رفت.

بعد ابرها ابتدایی ترین شعرهایشان را / بر لبان آماسیده ی آن ها / باران کردند/ و هر روز کارشان را تکرار.

من کلماتم را به بازی گرفته بودم / و با احترامی ساده زمستان را برف بازی می کردم / تا دست هایم از سردی ورم کنند.

آن وقت ها، / آبنبات های چوبی / حرفی برای گفتن نداشتند / فقط در دلشان کمی آدامس بادکنکی آبستن بودند / و آنها که بدن هاشان / از نسیم ملایمی خسته شده بود، / درست در همان ساعت ها منفجر می شدند.

 حالا من از حرف های 8 ماه قبل خیلی دورم. خیلی خوب و سر حال کار می کنم. فقط یک چیز را از زندگی ام حذف کرده ام و فکر می کنم چقدر می توانست زودتر اتفاق بیافتد. آخر این هفته می روم سرزمین مادری، آن هم برای تفریح. حوصله ی لاک زدن دارم، از انگشتان دستم خوشم می آید. با دوستانم که حرف می زنم صدای قهقهه ام بلند می شود. فقط هوس می کنم به خاله جان زنگ بزنم بگویم که خوش حالم. توی این روزها هیچ مرثیه ای ندارم که بخواهم بنویسم. حس می کنم راحتم.

  امروز خبرگزاری های زیادی اعلام کردند : "علی نامور، تصویر گر نام آشنای ایرانی، دیشب 10 مرداد ماه درگذشت. او متولد سال 1355 بود و ... "

   دیشب بود، نزدیک دو صبح که زنگ زدند و خبر دادند که علی نامور رفت. باور نمی کنم. نه به خاطر دختر کوچکش، نه به خاطر دوستم و خواهرش که دارند پوست می اندازد زیر بار این مصیبت ... باور نمی کنم به خاطر تمام تصویرهایی که دست او روی کتاب های "صد قصه، صد متل " کشید، به خاطر "مامانی قلابی"، "ماجرای بند ناف" ، "کاش آدم بزرگ ها نی نی شوند" و به خاطر "قصه هایی برای خواب کودکان" ... نه هیچ باور نمی کنم.

    از دیشب تا الان فقط به این فکر می کنم که علی نامور فقط پدر آنا نبود، پدر تمام بچه هایی بود که عاشقانه به نقاشی هایش نگاه کردند، با آن ها به سرزمین رویاها سفر کردند و لای صدای مادر و پدرهایشان خوابشان گرفت.

   معصومه ی عزیزم، آن قدر بغض دارم که حرفم نمی آید با تو. چه چیزی باید بنویسم ؟ تسلیت من و همه ی بچه هایی که نقاشی های علی را زندگی کرده اند، بپذیر.